دلشکسته وناگزیر در مسیر تعیین درصد!

دلشکسته وناگزیر در مسیر تعیین درصد!

سفر خوزستان بنقل ازفاش نیوز- یک سالی هست که میهمان ما شده. یک مخاطب پیگیر، دلسوخته و دردمند! مهمانی که گاهی با اشک، گاهی با درد دل و گاهی با درخواست کمک به خانه فرهنگ ایثار و شهادت می آید و دلتنگی هایش سخت دلتنگمان می کند.

اوایل که شروع کرد و از دردهایش برایمان نوشت شاید به دلیل کثرت نوشته هایی از این دست خیلی متوجه وخامت اوضاع زندگی اش نبودیم. هرچند هیچ گاه هم بی توجهی نکردیم و ما هم نزدیک به یک سال است که با او در این مسیر همراه و هم قدم شده ایم شاید غیر از دلداری دادن، کار دیگری هم از دستمان برآید که برایش به انجام برسانیم.

ولی کم کم با تکرار کامنت ها و ارسال نظرات متعدد و مداوم که داغ دلی سوخته و دلتنگ را با خود داشت، بیشتر متوجه مان کرد که آن کس که اینگونه فریاد بی کسی سر می دهد را باید یاری رساند. خانواده ای ایثارگر که در اوج غربت سال هاست روزگار می گذرانند!

شاید بشناسید. با نام رضایی می نویسد و هر از چند گاهی، شرایط سخت و جانکاه زندگی خود را برای ما و مخاطبان تشریح می کند. اعتراف می کنیم که هربار از خواندن نظراتش دلمان سخت به درد آمد و تلاش کردیم اتفاق خوبی بیفتد اما…! گاهی در طی این مسیر در هنگام بروز سختی های بیشتر با تماس و اشکی دردمندانه و ناگزیر روبرو می شدیم که احساسی دلخراش را در سینه مان به جا می گذاشت و … متأسفانه این داستان هنوز هم ادامه دارد.

خانم رضایی که همسر دردمند اما قهرمان و دلداده یک جانباز اعصاب و روان و شیمیایی ست، مدت هاست که از رنج هایش، شرایط سخت زندگی و فرزندانش، شرایط سخت و بد جسمی و روحی همسرش که بی اندازه دلداده اوست، می نویسد. از شرایط جسمی بسیار وخیم یک قهرمان دفاع مقدس که حالا کارش به آروزی پرواز رسیده است! جانبازی که با وجود چندین ترکش در بدن، تأثیرات گازهای شیمیایی و عوارض شدید اعصاب و روان درصدش بیش از 5% نیست! در حالیکه با داشتن هزینه داروها، هزینه نگهداری و مراقبت، مخارج زندگی و مخارج چندین فرزند جوان و … هزاران هزینه و دغدغه دیگر این درصد و نبودن هیچ گونه امکانات و تسهیلات، برای خانواده اش شرایطی سخت و ملال آور را ایجاد کرده است و برای خودش…!

خانم رضایی مدت هاست که می نویسد که فرزندانش از هنگام تولد حقیقتا” طعم داشتن پدر را نچشیده اند! در همین جا قسمتی از یکی از کامنت های ایشان آورده می شود: ” فرزندان من از روزی که به دنیا آمدند پدر نداشتند و الان که بزرگ شده اند یک بیمار اعصاب وروان موجی و با عوارض ریه و شیمیایی ومعلول با ترکش های درون بدن وسرفه های خشک و یر سر وصدا…! که نمی توانی حتی فیلم تلویزیون را ببینی ونمی توانی چیزی بهش بگی ودلش رو بشکنی وحتی مجبوری با 32 سال سن یک مرتبه کتک بخوری وچاقو روت بکشه که بکشید من را و یا من این کار را می کنم! و مشت مشت قرص بخوره و سرش رو به دیوار بکوبه و اسپری دستش باشه وشب ها زیر اکسیژن سازی که تق تق صدا میکنه و.. تحمل کنی! به خدا نه حقوق داره ونه از امکانات استفاده کرده ونه خانه داره! کسی خبر نداره که خیلی از ما همین طوریم!…

آیا جواب فرزندان ما که الان خودشان باید بابا باشند ولی امکانات تشکیل زندگی با32 سال سن را ندارند وحسرت اینکه در بچگی دست به دست بابا بروند مدرسه و یا.. به دلشان مانده را شما می دهید؟! یادم نمیره فرزندم شاگرد اول دبیرستان بود و به جای معلم خودش فیزیک وشیمی درس می داد. یک روز براش کلاس تیز هوشان گذاشته بودند و با بچه های بالای شهر. کفشش جلوش پاره بود وجورابش پیدا، آن هم در زمستان وباران! نمیدونی چه کشیدم؟! گریه امانم نمی داد! دلم شکست و تیز هوش من، اسیر بیماری بابا شد والان مواظبش هست و…! کسی که در شهرهای جنگ زده بوده حق داره! وبه خصوص دهه 60 که بچه هایم زیر بمباران وموش کهای دشمن خصم وفاسد عراق به دنیا آمدند وبزرگ شدند!…”

این تنها قسمتی از چندین کامنتی ست که این همسر عاشق و دلداده و وفادار و غیرتمند در طی این مدت گذاشته است. او که سال هاست تمامی مخارج خانه و زندگی را به تنهایی تأمین می کند و بدون هیچ ادعا و اشاره ای به این باز بزرگ بر دوشش، تنها بهبود شرایط همسر و به تبع آن فرزندانش را خواستار است، در تمام این مدت تنها با تشریح شرایط وخیم زندگی خود احراز جانبازی و افزایش درصد همسر جانبازش را طلب می کند که با توجه به افزایش سن و افزایش بروز عوارض شیمیایی و اعصاب و روان حقیقتا” محق درصدی بیش از 5% است!

خانم رضایی بارها تأکید کرده که همسر قهرمانش خود هیچ تمایلی به گرفتن درصد ندارد و بارها ابراز داشته که وظیفه خود را انجام داده و خیلی ها شرایط سخت تری از او دارند! ولی این همسر عاشق با دیدن شرایط طاقت فرسای این جانباز به دنبال تشکیل پرونده وکمیسیون پزشکی او رفته است و از سال 90 هم تشکیل پرونده داده است.

این نوشته قسمتی دیگر از کامنت های این همسر عاشق از شهریور سال پیش یعنی 92 است: …” ازسال 90 تا حالا این دوسال بیشتر از 4-5 میلیون هزینه دارو وبستری داده! اون هفته بنیاد گفته ترکش تأیید شده و سپاه هم گفته اعصاب وروان تأیید شده. چند در صد بدهند خدا میدونه! گفتند زیاد زیاد 10-15 کارمندی که نتونست بعداز مجروحیت کارکنه واز کارافتاده شد! شیمیایی هم بدوی تأیید شده. می گویند بروتهران نامه بیار ولی هزینه رفتن نداره. شاید همت و عزت نفس شما همرزمان ولمس کنندگان جبهه وجنگ کمکی کند وانشا.. تا اخر 92 برداخت بشه… کاش میشد می رفت تهران فرجی می شد. بعداز 30 سال وحقوق از دست رفته را می گرفت. میگه توزندگی آقا امام زمان (عج) و ابوالفضل (ع) را صدا می زنم. نه خونه، نه حقوق! تازه میگه خدایا شکر که سالم هستیم. نمیدونم سالم بودن یعنی چی؟!…”

خانم رضایی که از استان فارس مخاطب سایت است و دسترسی آنچنانی به تهران ندارد، در کامنتی در بهمن سال قبل به دکتر عباسپور نوشت: ” با سلام برادر بزگوار دکتر عباسیور! انشال.. که همچون اسم عباس سرشار از گذشت وایثار و حامی قشر ایثارگران بی ادعا باشی انشال… آیا کمیسیون تعیین درصد از کار افتادگی ومجروحین که پرونده هاشان با دو روز تأخیر به بنیاد رسید که کمیسیون برگزار شده بود در اسفند برگزارمی شود؟ چون یک سال هست که امروز فردا می کنند. پنج شنبه و جمعه کمیسیون بود. شنبه مراجعه کردم. گفتند بعد از یک سال امروز آمده. خدا کند حکایت نوشدارو بعد از مرگ سهراب نباشد و انشال.. ترتیبی بدهید در اسفند درهمان شهرستان ها برگزار شود وبه 93 نکشد انشال.. از تهران گفتن اسفند کمیسیون رسیدگی می کنند. دیروز بنیاد فارس گفت هنوز جواب درست ندادن و امکان داره کنسل بشه! خدا کنه حرف بیناد فارس درست نباشه! …”

با توجه به کامنت های خانم رضایی و پیگیری های ما، در سال 92 هم هیچ اتفاقی نیفتاد و کمیسیون به اردیبهشت امسال یعنی 93 موکول شد و همچنان رنج این خانواده وهمسر جانباز ادامه یافت…!

الان مرداد سال 93 است و در آخرین خبری که در رابطه با تشکیل کمیسیون تعیین درصد جانبازان فاقد مدارک زده شد، متأسفانه اصلا” تعیین درصد درست صورت نگرفت و طی تخلفی در این کمیسیون همچنان شرایط این خانواده با همان وخامت به قوت خود باقی ست!

در اینجا این سوال پیش می آید که مسئولان بنیاد شهید که متولی رسیدگی به امور ایثارگران هستند چگونه این رنج و درد را برای خانواده ای دردمند تاب می آورند ؟! که به نقل از تمامی خانواده های جانبازان بخصوص اعصاب و روان، این عارضه سقف درصد ندارد و باید بیشترین شرایط رسیدگی برای ایشان فراهم گردد اما … می بینیم که خانواده ای که فقط به واسطه کامنت، ما از شرایط آن مطلع هستیم و چه بسیار خانواده های جانبازان شیمیایی و اعصاب و روان که در غربت با درصد پائین و بدون تسهیلات روزگار می گذرانند، اینگونه غریبانه روز و شب طی می کنند و ما به عنوان مدعیان ترویج فرهنگ ایثار و شهادت و بنیاد شهید به عنوان متولی این خانواده ها تنها نظاره کننده این شرایط هستیم!!!… آیا اینگونه پاس می داریم فداکاری ها و ایثار قهرمانان این سرزمین را ؟!…

مطالب پیشنهادی :

درباره نویسنده

1555 مطلب نوشته است .

یک نظر on “دلشکسته وناگزیر در مسیر تعیین درصد!”

  • محمد رضا wrote on ۲۹ دی, ۱۳۹۶, ۱۰:۲۸

    جانبازان اعصاب وروان ازجسم وروح خویش سالها ست گذشتن وحق حقوق آنها توسط حکام ،چه اصلاح طلب واصول گرا وغیره پایمال شده  ولی این رسمش نبودبا این غیور مر ان

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .


تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به سایت فرهنگی،اجتماعی سفیر - safeir.ir است و استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است.
Translate »